حامد بهداد٬بازیگری که هست!
دلخون ساخته محمد رضا رحمانی را در جشنواره فجر از دست دادم و جشنواره فیلم شهر فرصت خوبی را برای تماشای برخی آثار به وجود آورد.جدا از این که دوست داشتم دومین فیلم رحمانی را پس از ستایش که سال قبل دیده بودم دنبال کنم٬ کنجکاو بودم ببینم حامد بهداد در این فیلم چه کرده.راستش دیگر امید زیادی به یک بازی متفاوت از او که بسیار موفق شروع کرده بود نداشتم. این اواخر هر چه از او دیده بودم یک شخصیت عصبی٬پرخاشگر و کلیشه ای بود که چیز تازه ای نداشت.
اما دلخون بازی خوبی از بهداد در نقش زندانی که به دلیل قتل همسرش رو به اعدام است را به نمایش گذاشته که توانسته توانایی های تازه ای از بازی خود را ارائه کند.اگرچه این بار هم بهداد نقش آدم غیر عادی! را بازی کرده اما موفق شده عصبیت های همیشگی را-البته حتما با کمک کارگردان - تا حدود زیادی کنترل و با حرکات چهره و دست جلوه های دیگری را در بازیش خلق کند.بهداد در این فیلم نشان می دهد که می تواند بازیگر رو به رشدی باشد و باید باز هم منتظر بازی های خوب دیگری از او بود.فقط نمی دانم چرا نوع بیانش در این فیلم به این شکل است٬گویی بد دوبله شده است.دیگر این که امیدوارم از این پس سخن های عجیبی نظیر مقایسه ای که خود را با بزرگان بازیگری کرده بود از او نشنویم٬او بازیگر توانایی است همین کافی نیست. بهداد باید حدومرز کلیشه شدن و قدر محبوبیتش نزد مردم را بیشتر بداند.راستی به لیست بهترین هایم در جشنواره فجر او را هم اضافه کنید.